9 obrazów, które musisz zobaczyć w Art Institute of Chicago

Art Institute of Chicago posiada jedną z większych kolekcji dzieł sztuki na świecie. Założony w 1879 roku jako muzeum i szkoła artystyczna w obecnym budynku osiadł w 1893 roku. Stała kolekcja to prawie 300 tys. dzieł od chińskich brązów, przez imponujący zbiór dzieł impresjonistów, po współczesne instalacje artystyczne. To obok Metropolitan Museum of Art w Nowym Jorku największa i najcenniejsza kolekcja sztuki w Stanach.

Większość z tych dzieł znacie, niektórzy z Was pewnie znają wszystkie. Przychodzę więc z krótkim opisem do każdego z nich, żeby umilić Wam pobyt w muzeum.

Lista jest bardzo subiektywna. To zbiór moich ulubionych dzieł, które pokazałabym osobom mniej interesującym się sztuką. Ciężko było wybrać tylko 9, najchętniej ułożyłabym TOP 100.

Przeczytaj co oprócz Art Institute warto zobaczyć w Chicago.

Pokój van Gogha w Arles, Vincent van Gogh

To jeden z trzech niemal identycznych obrazów namalowanych przez holenderskiego malarza Vincenta van Gogha. Przedstawia jego sypialnię w domu w Arles na Południu Francji. Pokój ten służył mu nie tylko jako sypialnia, ale jako studio, w którym namalował swoje najsłynniejsze obrazy, w tym Słoneczniki.

Pobyt w Arles miał ogromny wpływ na jego twórczość to tutaj jego paleta nabrała jaśniejszych odcieni. Jego wcześniejsze obrazy miały ciemne i szare barwy. Właśnie będąc w Arles odciął sobie kawałek ucha i trafił do szpitala, kiedy ujawniła się jego choroba psychiczna.

Niedzielne popołudnie na wyspie Grande Jatte, Georges Seurat

To na co na pewno trzeba zwrócić uwagę oglądając to dzieło, to technika wykonania. Obraz został namalowany techniką puentylizmu. Technika ta polega na malowaniu obrazu za pomocą gęsto rozmieszczonych, różnobarwnych punktów i kresek kładzionych na płótno czubkiem pędzla. Punkty i kreski, oglądane z odpowiedniej odległości, zlewają się w jedno, tworząc obraz.

Obraz został namalowany z ogromną precyzją i praktycznie naukową analizą, o czym świadczą zgromadzone w tej samej sali szkice. Na siłę oddziaływania na widza wpływa ogromny rozmiar dzieła oraz statyczność i posągowość przedstawionych postaci. Artysta chciał stworzyć rodzaj świeckiego ołtarza, a jego inspiracją były majestatyczne figury z antycznego fryzu partenońskiego.

W Moulin Rouge, Henri de Toulouse-Lautrec

To jeden z kilkunastu obrazów Lautreca ilustrujących życie codzienne w najbardziej popularnym kabarecie paryskim Moulin Rouge. Prace Touluse-Lautreca rozsławiły Moulin Rouge, to on stworzył pierwsze plakaty zachęcające do odwiedzenia tego nocnego klubu. Był jego stałym bywalcem. To właśnie kabarety i bary przyczyniły się do jego popularności.

Bohaterami obrazu są przyjaciele Lautreca siedzący przy stole w towarzystwie samego malarza (mężczyzna w cylindrze, na prawo od odwróconej tyłem rudowłosej kobiety). Z prawej strony widoczna jest zielonawa twarz May Milton, angielskiej tancerki. Takie uchwycenie ludzkiej twarzy – uciętej, z nienaturalnym, karykaturalnym światłem, było czymś jak na tamte czasy niezwykle nowatorskim. Ten niezwykły zabieg, sprawił jednak, że obraz ciężko było sprzedać. Problematyczny fragment dzieła został ucięty, ale na szczęście powrócił na swoje miejsce w 1914 roku.

Obraz jest hołdem złożonym Elizabeth Siddal, zmarłej żonie malarza, która popełniła samobójstwo przez przedawkowanie laudanum. Rossetti namalował obraz już po jej śmierci i przedstawił na nim jej narkotyczne samobójstwo. W prawej dolnej części obrazu widać czerwonego gołębia, który składa na jej rękach mak – symbol snu, ale też roślinę, z której wykonuje się narkotyk. W tle malarz umieścił zegar słoneczny, wskazujący godzinę dziewiątą (o tej godzinie Siddal popełniła samobójstwo).

Dzieło można interpretować również jako ilustrację do Życia nowego Dantego Alighieri. Przedstawia postać ukochanej poety, Beatrycze, pogrążonej w mistycznym skupieniu. W lewym górnym rogu obrazu widać czerwoną postać Miłości, trzymającej w rękach światło (symbolizujące życie bohaterki obrazu), w prawym – ciemną postać Dantego. Ptak przysiadający w pobliżu jej rąk symbolizuje Ducha Świętego, a niesiony przez niego mak – śmierć, ale i pokój. W tle za postacią bohaterki widać most Ponte Vecchio, mieszczący się we Florencji, gdzie mieszkali Dante Alighieri i Beatrycze.

Stary Gitarzysta, Pablo Picasso

Pablo Picasso szerszej publiczności znany jest głównie ze swoich prac kubistycznych. To jedna z jego wcześniejszych, przed kubistycznych prac. W latach 1901–1904, malując, wykorzystywał tylko odcienie niebieskiego, stąd ten okres w jego twórczości nazywa się „okresem błękitnym”. Monochromatyczne obrazy pełne smutku i samotności zaczął tworzyć po śmierci swojego przyjaciela, którego odejście wywarło ogromny wpływ na jego sztukę. To właśnie kolor niebieski wydawał się malarzowi najbardziej odpowiedni do ukazania bólu i żałoby.

Obraz przedstawia starszego, niewidomego muzyka w wytartym ubraniu, który pochyla się nad swoją gitarą podczas grania na ulicy. W okresie niebieskim głównymi bohaterami jego obrazów były często osoby z marginesu społecznego: żebracy, prostytutki, pijacy. Wyblakłe postacie były odzwierciedleniem ówczesnego samopoczucia hiszpańskiego artysty. Picasso był nie tylko pogrążony w żałobie po śmierci ukochanego przyjaciela, ale sam wówczas żył w ubóstwie.

Wielka fala w Kanagawie, Katsushika Hokusai

Wielka fala w Kanagawie to jedno z najbardziej rozpoznawalnych dzieł sztuki japońskiej. Na obrazie znajdują się tylko trzy elementy: fala, łodzie i święta góra Fudżi. Umieszczenie fali po lewej stronie obrazu nie jest przypadkowe. W tradycji malarstwa japońskiego, wszelkie zdarzenia nagłe i nieprzewidziane ukazywane były właśnie z lewej strony obrazu.

Rozmiar fali odciąga wzrok widza i przyćmiewa górę, która jest widoczna w tle tylko jako niewielki punkt na horyzoncie. Być może inspiracją do powstania działa była biografia artysty, który w tamtym czasie zmagał się z problemami zdrowotnymi i finansowymi oraz cierpiał po śmierci żony. W swoim obrazie trudności, jakie przeżywał, uwiecznił za pomocą wielkiej fali przysłaniającej górę Fudżi. Jest to symboliczne ukazanie, że wobec spraw codziennych, reprezentowanych przez falę, to, co święte – góra Fudżi – schodzi na dalszy plan.

American Gothic, Grant Wood

To chyba najsłynniejszy amerykański obraz powtarzany na wielu reprodukcjach i wykorzystywany wielokrotnie w popkulturze. Grant Wood odwiedzając miasteczko Eldon w stanie Iowa zauważył niewielki dom ze sporym oknem w gotyckim stylu. Przed oczami stanął mu obraz pary farmerów z pociągłymi twarzami na tle swojego domu. Jako modeli wykorzystał swoją córkę i dentystę. Inspirował się renesansowym niderlandzkim malarstwem portretowym nadając dziełu ponadczasowy charakter.

American Gothic jest często mylnie postrzegany jako satyra na ludzi ze Środkowego Zachodu, jednak zamiary malarza były inne. Wood chciał, aby był pozytywnym obrazem wiejskich, amerykańskich wartości, w czasach wielkiego zamieszania i rozczarowania związanego z wielkim kryzysem w USA.

Nocne marki, Edward Hopper

Obraz uważa się za artystyczną odpowiedź na ówczesne wydarzenia. 7 grudnia 1941 roku Japończycy zbombardowali Pearl Harbor, tym samym Stany Zjednoczone przyłączyły się do drugiej wojny światowej. Artysta próbował uwiecznić ponury nastrój czasów światowego kryzysu.

Obawiając się ataku Nazistów, mieszkańcy Nowego Jorku przyciemniali światła w przestrzeniach publicznych. Miasto spowite w ciemnościach poruszyło wyobraźnię malarza, który wyobrażał sobie jak by to było przejść obok jasno oświetlonej jadłodajni w środku nocy w nieoświetlonym mieście. Sam artysta przyznał również, że w pewnym sensie jego dzieło może być odczytane także jako obraz samotności w wielkim mieście.

Marilyn Monroe, Andy Warhol

Andy Warhol był tak samo świetnym artystą jak biznsesmenem. W latach 50. był uznanym ilustratorem, świetnie orientując się w realiach masowej produkcji i dystrybucji postanowił to wykorzystać.

Warhol wykorzystał technikę sitodruku, używną przy tworzeniu m.in. etykiet, do powielenia na jego płótnach obrazów, które wcześniej z wielką starannością namalował ręcznie. Ponieważ Warhol nie dopracował procesu, jego „błędy” drukarskie stały się jego znakiem charakterystycznym. W 1967 rozpoczął w swoim studio wydawanie drukowanych portfolio w limitowanych edycjach.

Marilyn była pierwszym takim portfolio, składającym się z dziesięciu obrazów wykonanych z tej samej fotografii reklamowej, którą Warhol przetworzył celowo używając jaskrawych kombinacji kolorów. Fluorescencyjne kolory zostały wynalezione w latach 30. XX wieku, a do lat 60. stały się integralną częścią słownika graficznego pop-artu. Dzięki tej metodzie i prezentacji Warhol i jego prace stały się synonimem Pop Artu.